μεσημέρι.

Ταλαιπωρημένης, κακοπερασμένης ομορφιάς, αλλά με ωραίο παράστημα, ντυμένη σαν -ή και σκέτα- πόρνη, όρθια στην άκρη του δρόμου, με τα πράγματά της αφημένα δίπλα της στο πεζοδρόμιο της Πατησίων, μεσημέρι, κρατά έναν παρανυχιδοκόπτη και με προσεκτικές κινήσεις κόβει τις τρίχες της μύτης της. 

Δεν δείχνει να προσέχει τα βλέμματα των περαστικών.

Ένας βαριεστημένος εισπράκτορας.

Την ώρα που ένας βαριεστημένος εισπράκτορας ζητούσε τα εισιτήριά σας παρακαλώ, σ’ ένα παράλληλο σύμπαν ένας περιφρονητικός νεωκόρος έμενε ημιπαράλυτος για την υπόλοιπη ζωή του. Ένα κρουασανάκι σοκολάτας βουτιόταν απολαυστικά στον καφέ και δυο θαλασσιά βιβλία τοποθετούνταν προσεκτικά δίπλα – δίπλα στο τραπεζάκι. Ένα χέρι διέτρεχε αργά τη γραμμή της πλάτης μου, ένα τσιγάρο σβηνόταν βιαστικά στο τασάκι κι ένα μπουκάλι κακής ποιότητας βότκα πάγωνε στο ψυγείο. Αργότερα θα τη γευόμουν στο στόμα του.

H πιο τέλεια απάντηση που υπάρχει.

- Αν θες να βγάλεις το task manager με το ένα χέρι αντί για control alt delete πατάς control shift escape
- Και γιατί να θες να το κάνεις με το ένα χέρι;
- Επειδή σου έχει κολλήσει το you porn;

Για την ανεργία.

Μέχρι και οι σπαματζήδες μας πήραν είδηση… Τέρμα τα love tool, enhance your drilling machine και buy Viagra / Replica watches. Αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν. Τώρα λαμβάνω μόνο «χειρεύουσα θέση: έκτακτος χειριστής», job vacancy και CV#23.

Η βέσπα.

Νομίζω οτι είναι έργο τέχνης και δεν τρέχει. Είναι βαμμένες μέχρι  και οι ρόδες του. Μου αρέσει.

παπαρούνες.

Οι παπαρούνες ειναι το αγαπημένο μου λουλούδι. Και την Κυριακή που τις τράβηξα αυτές τα μαλλιά μου ήταν σχεδόν τόσο κόκκινα και έλαμπαν στον ήλιο. Κι εγώ κάπου μέσα μου το ίδιο.

Η εφορία.

Ο καλύτερος τρόπος να περάσει όλη σου η ζωή μπροστά από τα μάτια σου, εκτός του να κινδυνεύεις να πεθάνεις, είναι να φτιάχνεις τις αποδείξεις σου για την εφορία. Σε μερικές εκατοντάδες λογιστικά χαρτιά αποτυπώνονται ένα σωρό αναμνήσεις. Οι καπουτσίνο κάραμελ στο δρόμο για το εξοχικό. Οι καφέδες και μετά οι μπύρες σε εκείνη την παραλία με το όνομα που μυρίζει ωραία. Οι μακαρονάδες με σάλτσα ντομάτα τη μέρα πριν από τις εξετάσεις. Το πρώτο μας φαγητό μαζί γελώντας με την εκπομπή στην τηλεόραση. Οι μαργαρίτες στο huge με το ωμό κουνουπίδι με πιπέρι αντί για πατατάκια. Τα εισιτήρια από το ροντβάιλερ. Το φαγητό με θέα στην πλάκα. Η σοκολάτα. Πράγματα που θες να ξεχάσεις και ξαναπονάς από την αρχή με μια απόδειξη που έχει ψιλοξεβάψει αλλά μέσα σου το μελάνι της δεν έχει φύγει ακόμα. Οι μήνες που πέρασαν δεν έφτασαν. Ούτε για τα καλά ούτε για τα άσχημα. Μελό. Αλλά ήμουν απροετοίμαστη. Ξεκίνησα να προσθέτω στο εξέλ και έκανα βουτιά στη ζωή μου. Όλα ανακατεμένα και τσαλακωμένα μέσα στο μπλε κουτί που μου είχες χαρίσει -αραγε όταν προσθέσεις τις δικές σου αποδείξεις θα το θυμηθείς;

sky 0€

Ήθελα να τραβήξω και τον ουρανό μαζί αλλά δεν μου χώρεσε στην φωτογραφία.

Το Σάββατο το πρωί.

Το Σαββατο το πρωί που γύριζα σπίτι είχε λιακάδα και ήμουνα όμορφη και χαμογελούσα στο δρόμο. Μου έδωσαν και μαλτίζερς δώρο μόνο έντεκα θερμίδες η μπαλίτσα και περπατούσα τρώγοντας μπαλίτσες. Και μου είχαν φτιάξει και πρωινό πιο πριν φέτες ψωμί του τοστ ψημένες με βούτυρο και μέλι.

..full of love

Αυτη τη φορά πιο χειμώνας απο την προηγούμενη. Την προηγούμενη που τράβηξα την ίδια φωτογραφία δεν έμοιαζε με χειμώνα. Έχω βάλει κι ένα δέντρο στο μάτι εδώ και καιρό πολύ. Τώρα ειναι στα χειμωνιάτικά του και την άνοιξη ειναι καταπράσινο και πανέμορφο. Ελπίζω κανείς να μην πειράξει αυτήν την αφίσα. Τη συναντάω στο δρόμο κάθε φορά και χαίρομαι. Έμαθα και το τραγούδι της, που ειναι της Bjork. Πολύ ωραίο.

Μοναξιά έχει εδώ μέσα. Ή σκέτη ησυχία; Δεν ξέρω ακόμα.

Απονομιμοποίηση των Ελλήνων

Πριν τρεις μέρες σοκαρίστηκα. Σήμερα πιο πολύ θύμωσα.

Τις προάλλες διάβασα στον πρτφ ότι η συνέχεια της νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών είναι η ‘απονομιμοποίηση των Ελλήνων’. Και ο 11 έγραψε στη lifo για τα σχόλια των αναγνωστών στα Νέα. Ότι κάποιοι έγραψαν ότι ντρέπονται που είναι Έλληνες γιατί ο Κυνόδοντας είναι υποψήφιος για όσκαρ. Κι εγώ ντρέπομαι που είμαι ελληνίδα και θέλω να απονομιμοποιηθεί η Ελληνίδα που πριν τρεις μέρες έβριζε δυο πακιστανούς στη νησίδα του δρόμου, στο φανάρι, και τους κλώτσησε τον κουβά με το νερό που είχαν για να πλένουν τα τζάμια των αυτοκινήτων. Τους κλώτσησε τον κουβά και χύθηκε το νερό και εκείνοι την κοιτούσαν μόνο, καμία αντίδραση, αυτή ήταν έξαλλη και τους έβριζε. Δεν μπόρεσα να αποκωδικοποιήσω το βλέμμα τους. Δεν ξέρω τι σκέφτονταν. Εγώ κοιτούσα σα χάνος από απέναντι και σοκαρίστηκα. Εδώ ζω. Μέσα. Αλλά σοκαρίστηκα. Προσπαθούσα να στείλω από απέναντι ένα βλέμμα αποδοκιμασίας στην Ελληνίδα γιατί τους κλώτσησε τον κουβά με το νερό. Και ένα βλέμμα συμπαράστασης προς τους πακιστανούς. Σκατά στα μούτρα μου.  

Και σήμερα δεύτερη φορά πέτυχα μια άλλη Ελληνίδα που έβριζε έναν πακιστανό που στεκόταν σε μια πλατεία και μιλούσε στο τηλέφωνο. «Να φύγετε από την πατρίδα μου!» του φώναζε και έφτυσε στα πόδια του. Τι σκατά;  Έφτυσε στα πόδια του. Εκείνος ούτε αυτός αντέδρασε, δεν έκλεισε το τηλέφωνο, δεν της είπε κάτι. Την κοίταζε, κάτι μεταξύ ελαφρά έκπληκτου και ανέκφραστου. Μπορεί να είναι η χιλιοστή φορά που του συμβαίνει και του έχουν συμβεί άλλα πολύ χειρότερα. Εμένα ήταν η δεύτερη που το παρακολουθούσα. Αγόραζα κουλούρι για τη δουλειά εκεί δίπλα. Φώναξα στην Ελληνίδα «Τι σας έκανε ο άνθρωπος;» και αυτή γύρισε προς εμένα και άρχισε να μου φωνάζει «Να τον πάρεις σπίτι σου κούκλα μου» και έναν χείμαρρο από τέτοια. «Είστε ρατσίστρια», της είπα. Και έφυγα με το κουλούρι μου.  και είμαι σίγουρη οτι την προσβαλα τρελλά που την είπα ρατσίστρια και ντράπηκε για τη συμπεριφορά και τις ιδέες της και δεν θα το ξανακάνει. Χα.

Απονομιμοποίηση των Ελλήνων. Σκατά στα μούτρα μας.

μια πτυχή του καλοκαιριου.

φέτος έγραφα στη λευκή σελίδα στην αρχή του περιοδικού με τα σταυρόλεξα που δεν έλυσα ούτε ένα. αλλά διάβασα μέσα σε μια μέρα στη θάλασσα την ταπείνωση του ροθ. ταπείνωση.

η αλήθεια είναι ένα πετραδάκι μέσα στο παπούτσι σου.

η αλήθεια είναι ένα πετραδάκι μέσα στο παπούτσι της βεβαιότητάς σου.

κοριτσάκι πριγκίπισσα σήμερα στη θάλασσα. με μωβ πέδιλα ροζ φουστάνι πετσετένιο, ροζ μαντήλι στα μαλλιά και κολλιέ από πλαστικές πετρούλες χρωματιστές. 

πετραδάκια και πετρούλες.

φέτος αγάπησα τις πριγκίπισσες από ένα βιβλίο για κοριτσάκια που είναι από τα πιο ωραία βιβλία που έχω διαβάσει. λέει μέσα "όταν δεν  χαμογελάς είναι σα να ξεχνάς να ποτίσεις τα λουλούδια" και άλλα τέτοια και:  "η πριγκίπισσα Στέκα της Μπιλιαρδίας δε γελάει ποτέ, γιατί την τελευταία φορά που γέλασε ο κότσος της λύθηκε και η φούστα της ανασηκώθηκε".

οι ανασηκωμένες φουστες θα μπορουσαν να ειναι το νοημα της ζωης.

εγραψα και: όταν βγαίνεις από τη θάλασσα και είναι βρεγμένες οι βλεφαρίδες σου και τα βλέπεις όλα στραφταλιστά.

και: κάτι ακομα που θα μείνει γραμμένο στο σταυρόλεξο μέχρι να πεταχτεί κι αυτό μαζι μ ολα τ αλλα.

στο μετρο.

Είμαι στο μετρό και μπαίνει στο βαγόνι ένας άντρας λίγο τσακισμένος, σχεδόν γοητευτικός, με τρία κίτρινα πακέτα χαρτομάντηλα στο ένα χέρι και μια σακουλίτσα στο άλλο και πριν προλάβει να ακουμπήσει κάπου να στηριχτεί ξεκινάει το τρένο και χτυπάει με δύναμη στο στύλο την πλάτη του. Πόνεσε πολύ. που δεν έμεινε εκεί που ακουμπουσε πια ήδη, πήγε στην ακρούλα και προσπαθούσε να τρίψει την πλάτη του να περάσει και πήρε ένα ύφος αχ πονάω και δεν γαμιούνται και τα χαρτομάντηλα δεν προσπαθώ καν να τα πουλήσω, θα κάτσω εδώ στη γωνίτσα να πονάω σκατα σκατα σκατά. Νομίζω ότι εγώ έχω το αντίστοιχο ύφος όταν χτυπάω το μικρο δαχτυλάκι του ποδιού σε καμιά γωνία. Αυτό μου θύμισε. πώς από ένα μικρο χαζό σε πιάνει η υπαρξιακή ματαιότητα του τι σκατά. και το αναγεις σε κατι πολυ βαρυτερο.

Και γι αυτό το ύφος του θέλω να βάλω τα κλάματα σκατά εγω του εδωσα όλα μου τα ψιλά, που δεν είχα, άλλες φορές ντρέπομαι να δώσω τόσο ψιλά αλλά τωρα αυθόρμητα τον γέμισα μια χούφτα χάλκινα κέρματα απολογούμενη που δεν είχα άλλα. Και ο δεύτερος άνθρωπος που είδε και του έδωσε λεφτά ήταν: ο τύπος που πουλουσε και αυτός χαρτομάντηλα λίγα λεπτά πριν στο ίδιο βαγονι. Φίλε κι εγώ χαρτομάντηλα πουλάω αλλά πρέπει να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Και σ αυτόν δεν είχα δώσει τίποτα.

..full of love