στο μετρο.

Είμαι στο μετρό και μπαίνει στο βαγόνι ένας άντρας λίγο τσακισμένος, σχεδόν γοητευτικός, με τρία κίτρινα πακέτα χαρτομάντηλα στο ένα χέρι και μια σακουλίτσα στο άλλο και πριν προλάβει να ακουμπήσει κάπου να στηριχτεί ξεκινάει το τρένο και χτυπάει με δύναμη στο στύλο την πλάτη του. Πόνεσε πολύ. που δεν έμεινε εκεί που ακουμπουσε πια ήδη, πήγε στην ακρούλα και προσπαθούσε να τρίψει την πλάτη του να περάσει και πήρε ένα ύφος αχ πονάω και δεν γαμιούνται και τα χαρτομάντηλα δεν προσπαθώ καν να τα πουλήσω, θα κάτσω εδώ στη γωνίτσα να πονάω σκατα σκατα σκατά. Νομίζω ότι εγώ έχω το αντίστοιχο ύφος όταν χτυπάω το μικρο δαχτυλάκι του ποδιού σε καμιά γωνία. Αυτό μου θύμισε. πώς από ένα μικρο χαζό σε πιάνει η υπαρξιακή ματαιότητα του τι σκατά. και το αναγεις σε κατι πολυ βαρυτερο.

Και γι αυτό το ύφος του θέλω να βάλω τα κλάματα σκατά εγω του εδωσα όλα μου τα ψιλά, που δεν είχα, άλλες φορές ντρέπομαι να δώσω τόσο ψιλά αλλά τωρα αυθόρμητα τον γέμισα μια χούφτα χάλκινα κέρματα απολογούμενη που δεν είχα άλλα. Και ο δεύτερος άνθρωπος που είδε και του έδωσε λεφτά ήταν: ο τύπος που πουλουσε και αυτός χαρτομάντηλα λίγα λεπτά πριν στο ίδιο βαγονι. Φίλε κι εγώ χαρτομάντηλα πουλάω αλλά πρέπει να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Και σ αυτόν δεν είχα δώσει τίποτα.