Απονομιμοποίηση των Ελλήνων

Πριν τρεις μέρες σοκαρίστηκα. Σήμερα πιο πολύ θύμωσα.

Τις προάλλες διάβασα στον πρτφ ότι η συνέχεια της νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών είναι η ‘απονομιμοποίηση των Ελλήνων’. Και ο 11 έγραψε στη lifo για τα σχόλια των αναγνωστών στα Νέα. Ότι κάποιοι έγραψαν ότι ντρέπονται που είναι Έλληνες γιατί ο Κυνόδοντας είναι υποψήφιος για όσκαρ. Κι εγώ ντρέπομαι που είμαι ελληνίδα και θέλω να απονομιμοποιηθεί η Ελληνίδα που πριν τρεις μέρες έβριζε δυο πακιστανούς στη νησίδα του δρόμου, στο φανάρι, και τους κλώτσησε τον κουβά με το νερό που είχαν για να πλένουν τα τζάμια των αυτοκινήτων. Τους κλώτσησε τον κουβά και χύθηκε το νερό και εκείνοι την κοιτούσαν μόνο, καμία αντίδραση, αυτή ήταν έξαλλη και τους έβριζε. Δεν μπόρεσα να αποκωδικοποιήσω το βλέμμα τους. Δεν ξέρω τι σκέφτονταν. Εγώ κοιτούσα σα χάνος από απέναντι και σοκαρίστηκα. Εδώ ζω. Μέσα. Αλλά σοκαρίστηκα. Προσπαθούσα να στείλω από απέναντι ένα βλέμμα αποδοκιμασίας στην Ελληνίδα γιατί τους κλώτσησε τον κουβά με το νερό. Και ένα βλέμμα συμπαράστασης προς τους πακιστανούς. Σκατά στα μούτρα μου.  

Και σήμερα δεύτερη φορά πέτυχα μια άλλη Ελληνίδα που έβριζε έναν πακιστανό που στεκόταν σε μια πλατεία και μιλούσε στο τηλέφωνο. «Να φύγετε από την πατρίδα μου!» του φώναζε και έφτυσε στα πόδια του. Τι σκατά;  Έφτυσε στα πόδια του. Εκείνος ούτε αυτός αντέδρασε, δεν έκλεισε το τηλέφωνο, δεν της είπε κάτι. Την κοίταζε, κάτι μεταξύ ελαφρά έκπληκτου και ανέκφραστου. Μπορεί να είναι η χιλιοστή φορά που του συμβαίνει και του έχουν συμβεί άλλα πολύ χειρότερα. Εμένα ήταν η δεύτερη που το παρακολουθούσα. Αγόραζα κουλούρι για τη δουλειά εκεί δίπλα. Φώναξα στην Ελληνίδα «Τι σας έκανε ο άνθρωπος;» και αυτή γύρισε προς εμένα και άρχισε να μου φωνάζει «Να τον πάρεις σπίτι σου κούκλα μου» και έναν χείμαρρο από τέτοια. «Είστε ρατσίστρια», της είπα. Και έφυγα με το κουλούρι μου.  και είμαι σίγουρη οτι την προσβαλα τρελλά που την είπα ρατσίστρια και ντράπηκε για τη συμπεριφορά και τις ιδέες της και δεν θα το ξανακάνει. Χα.

Απονομιμοποίηση των Ελλήνων. Σκατά στα μούτρα μας.

μια πτυχή του καλοκαιριου.

φέτος έγραφα στη λευκή σελίδα στην αρχή του περιοδικού με τα σταυρόλεξα που δεν έλυσα ούτε ένα. αλλά διάβασα μέσα σε μια μέρα στη θάλασσα την ταπείνωση του ροθ. ταπείνωση.

η αλήθεια είναι ένα πετραδάκι μέσα στο παπούτσι σου.

η αλήθεια είναι ένα πετραδάκι μέσα στο παπούτσι της βεβαιότητάς σου.

κοριτσάκι πριγκίπισσα σήμερα στη θάλασσα. με μωβ πέδιλα ροζ φουστάνι πετσετένιο, ροζ μαντήλι στα μαλλιά και κολλιέ από πλαστικές πετρούλες χρωματιστές. 

πετραδάκια και πετρούλες.

φέτος αγάπησα τις πριγκίπισσες από ένα βιβλίο για κοριτσάκια που είναι από τα πιο ωραία βιβλία που έχω διαβάσει. λέει μέσα "όταν δεν  χαμογελάς είναι σα να ξεχνάς να ποτίσεις τα λουλούδια" και άλλα τέτοια και:  "η πριγκίπισσα Στέκα της Μπιλιαρδίας δε γελάει ποτέ, γιατί την τελευταία φορά που γέλασε ο κότσος της λύθηκε και η φούστα της ανασηκώθηκε".

οι ανασηκωμένες φουστες θα μπορουσαν να ειναι το νοημα της ζωης.

εγραψα και: όταν βγαίνεις από τη θάλασσα και είναι βρεγμένες οι βλεφαρίδες σου και τα βλέπεις όλα στραφταλιστά.

και: κάτι ακομα που θα μείνει γραμμένο στο σταυρόλεξο μέχρι να πεταχτεί κι αυτό μαζι μ ολα τ αλλα.

στο μετρο.

Είμαι στο μετρό και μπαίνει στο βαγόνι ένας άντρας λίγο τσακισμένος, σχεδόν γοητευτικός, με τρία κίτρινα πακέτα χαρτομάντηλα στο ένα χέρι και μια σακουλίτσα στο άλλο και πριν προλάβει να ακουμπήσει κάπου να στηριχτεί ξεκινάει το τρένο και χτυπάει με δύναμη στο στύλο την πλάτη του. Πόνεσε πολύ. που δεν έμεινε εκεί που ακουμπουσε πια ήδη, πήγε στην ακρούλα και προσπαθούσε να τρίψει την πλάτη του να περάσει και πήρε ένα ύφος αχ πονάω και δεν γαμιούνται και τα χαρτομάντηλα δεν προσπαθώ καν να τα πουλήσω, θα κάτσω εδώ στη γωνίτσα να πονάω σκατα σκατα σκατά. Νομίζω ότι εγώ έχω το αντίστοιχο ύφος όταν χτυπάω το μικρο δαχτυλάκι του ποδιού σε καμιά γωνία. Αυτό μου θύμισε. πώς από ένα μικρο χαζό σε πιάνει η υπαρξιακή ματαιότητα του τι σκατά. και το αναγεις σε κατι πολυ βαρυτερο.

Και γι αυτό το ύφος του θέλω να βάλω τα κλάματα σκατά εγω του εδωσα όλα μου τα ψιλά, που δεν είχα, άλλες φορές ντρέπομαι να δώσω τόσο ψιλά αλλά τωρα αυθόρμητα τον γέμισα μια χούφτα χάλκινα κέρματα απολογούμενη που δεν είχα άλλα. Και ο δεύτερος άνθρωπος που είδε και του έδωσε λεφτά ήταν: ο τύπος που πουλουσε και αυτός χαρτομάντηλα λίγα λεπτά πριν στο ίδιο βαγονι. Φίλε κι εγώ χαρτομάντηλα πουλάω αλλά πρέπει να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Και σ αυτόν δεν είχα δώσει τίποτα.